صفحه اصلی فرهنگفرهنگِ زیبایی گوش کردن

گوش کردن

نوشته پرنس‌جان
فرهنگِ زیبایی

یکی از خصوصیات برجسته فرهنگی مردم آمریکا، گوش کردن است. این خیلی ارتباطی ندارد به این که چقدر تحصیلات و مطالعه دارند، یا ساکن کدام ایالت باشند. این طور بار می آیند. حتی اگر با شما موافق نباشند، اکثر اوقات به ایده یا حرف شما گوش می کنند. معمولا لبخند می زنند و شما اگر یک مهاجر باشید و در میان آن ها بزرگ نشده باشید، تا سال های سال خیلی نمی فهمید که پشت آن لبخند تایید است یا تحمل. اتفاقا اگر متفاوت فکر کنند سعی می کنند با خوش رویی دیالوگ را تمام کنند و خیلی بحث نمی کنند.

این گوش کردن خصوصیتی است که در فرهنگ ما ایرانی ها بسیار کمتر وجود دارد. چرا؟ چون احتمالا در پس ذهن اکثر ما خوب و صبورانه گوش کردن، خاصه وقتی طرف مقابل “مثل ما” فکر نمی کندیعنی کم آوردن! یعنی به او اجازه تسلط دادن! یعنی امتیاز دادن به او برای ما را ضربه فنی اندیشه ای کردن! یعنی یک دید منفی ناآگاهانه به خوب گوش کردن هست.

حتی این طور حس می کنم خیلی از ما ایرانی ها که به مرحله گوش کردن رسیده ایم در دیالوگ با کسی که مخالف فکر می کند، خاصه روشنفکرها و روشنفکرنماها، در ظاهر در سکوت هستیم برای گوش کردن، اما در اصل داریم یک فقره جواب تپل و مشتی در ذهن برای پاسخ مان مهیا می کنیم. یعنی در اصل نصف حواس مان به دیالوگ است و بقیه اش صرف تیز کردن چاقوی ذهن مان برای پاسخگویی است.

من خیال می کنم خوب گوش کردن مهم است، آنقدر که خوب حرف زدن نیست. شما اگر بروید بیوگرافی اندیشمندان بزرگ دنیا را مطالعه کنید، اکثرا آدم های پر حرف، یا مباحثه گری نبوده اند، اما جملگی شنونده های خیلی خوبی بوده اند. چون این گوش کردن است که به اطلاعات شما می افزاید. اما حرف زدن به اطلاعات دیگران. پس حتما نکته ای در این مساله است که از شنیدن برای ما انسان ها یک “فرصت” می سازد.

Print

درج دیدگاه

نوشته های مشابه